Plastry na twarzy niewidomego

Po „Zmruż oczy” i „Sztuczkach” znów zaprasza nas Jakimowski do poetyckiej przestrzeni międzyludzkich cudów. Nie odwiedzamy tym razem polskiej prowincji, lecz prestiżowe centrum medyczne w Lizbonie. Właśnie przybył doń nowy terapeuta, Ian (Hogg), który namówi pacjentów, by spojrzeli na świat pod innym kątem, by uwierzyli w niemożliwe i spróbowali na nie wpłynąć. Ian i podopieczni są niewidomi, więc będzie trudno. On sam nie nosi białej laski, ale na twarzy ma sińce i plastry. Dobrze sobie radzi na patio ośrodka, bez asysty wychodzi na miasto, ale trafiają mu się kraksy. Jego metoda echolokacyjna – ociemniały kląska i niczym nietoperz orientuje się na podstawie sygnału odbitego od przedmiotów – pozwala odnaleźć na patio rower, ale nie uchroni go przed twardym lądowaniem w piwnicy, której klapa pozostała otwarta.  Na upadki Iana polują młodzi podopieczni, dobrze zróżnicowani w filmie, dla których jawi się on jako zbytni entuzjasta. Temperuje Iana dyrektor ośrodka, bo zachęca