Dolina Słońca

Kilka lat temu zwiedzałem nad Jeziorem Bodeńskim dom pomocy dla ludzi starszych. Skrywa on mroczną przeszłość. W kaplicy umieszczona jest tablica dedykowana 270 niepełnosprawnym umysłowo podopiecznym, których w 1937 r. zesłano do obozu koncentracyjnego i tam zgładzono jako zbędnych dla społeczeństwa. Stali się oni pierwszymi ofiarami zbliżającej się II wojny światowej, której przyczyną były kult siły i pogarda dla słabych. W podobny sposób Niemcy na terenach okupowanych, m.in. w Polsce, zgładzili wielu pacjentów klinik psychiatrycznych i pensjonariuszy domów pomocy społecznej. Tę tragiczną, nie tak odległą przeszłość wspominam w chwili, gdy w polskim Sejmie toczy się debata, czy ciężko chorych można zabijać przed ich narodzeniem, czy nie. Sam fakt tej debaty dla mnie, który od 30 lat żyje wśród niepełnosprawnych, będących moimi serdecznymi przyjaciółmi, jest żenujący. Jeżeli ktoś w tym wszystkim jest debilem i kretynem, to nie osoba niepełnosprawna umysłowo (choć