Potrzeba męczeństwa

Albo jeszcze inny: co z wielkiej urodzinowej fety urządzonej na Zamku Królewskim Władysławowi Bartoszewskiemu (panie ministrze, bydło dołącza się do gratulacji) wybrały prorządowe telewizje na „setkę” do dzienników? Wypowiedź jubilata, że są tacy, co mu dobrze nie życzą, ale on na przekór nim czuje się świetnie i jest zdrowy. Wypowiedź nagrodzono burzliwymi oklaskami. Zaiste, trudno znaleźć przykład człowieka, którego spotykałoby w państwie Tuska i mediach michnikowszczyzny więcej przykrości niż Bartoszewski, i ten akt solidarności z prześladowanym, jaki stanowiła burzliwa owacja po jego wyznaniu, jest bardzo wzruszający. Nie policzę już publikacji, w których rozmaite salonowe pieski oznajmiają z dumą, jakby prezentowali chwalebne rany, że ktoś tam im napisał coś bardzo brzydkiego w internecie. Kto – nie wiadomo. Może sam zainteresowany, żeby mieć powód łkać i labidzić, jakie to represje go spotykają. Cóż, pisał już Szpotański, że marzeniem każdego salonowca jest krzyż – „ale