Nic dla siebie, wszystko dla Ojczyzny

Wymykając się bolszewikom

O przedwojennym życiu Anatola Radziwonika wiadomo niewiele. Urodził się 20 lutego 1916 r. w Brańsku w Rosji, był synem kolejarza Konstantego Radziwonika i Nadziei z domu Makowieckiej, pochodzącej z prawosławnej rodziny zamieszkałej we wsi Piekary. Anatol uczył się w Państwowym Męskim Seminarium Nauczycielskim w Słonimiu, a latem 1938 r. został powołany do Wojska Polskiego. Ukończył wówczas szkołę podchorążych piechoty w Jarosławiu. Po zwolnieniu z wojska powrócił do Iszczołnian, gdzie zastała go wojna.

Nie wiadomo, czy Anatol Radziwonik uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r., jak również kiedy przystąpił do polskiej konspiracji niepodległościowej. W każdym razie w 1943 r. dowodził już jedną z placówek konspiracyjnych w Obwodzie AK Szczuczyn kryptonim „Łąka”. Podczas służby w AK został awansowany do stopnia podporucznika. Zimą 1944 r. objął dowództwo trzeciego plutonu w 2. kompanii VII batalionu 77. pp AK, dowodzonego kolejno przez ppor. Bojomira Tworzyańskiego „Ostoję” i legendarnego por. Jana Piwnika „Ponurego”. 15 kwietnia 1944 r. patrol wydzielony z jego plutonu rozbroił posterunek żandarmerii i policji białoruskiej w Możejkowie Małym. W tym samym miesiącu ppor. „Olech” rozbił niemiecką załogę w majątku Możejków Wielki. W maju 1944 r. pluton „Olecha” w zasadzce koło wsi Kowczyki pokonał oddział niemiecki, a w zasadzce na trakcie pod Możejkowem Wielkim – kolejną grupę okupanta. Uczestniczył w zwycięskiej operacji likwidacji niemieckiego garnizonu w Jewłaszach 16 czerwca 1944 r., podczas której poległ por. „Ponury”. W lipcu 1944 r. batalion partyzancki, w którym służył ppor. „Olech”, pomaszerował na północ, by wziąć udział w operacji „Ostra Brama”. Nie zdołał jednak dotrzeć na czas pod Wilno i dzięki temu uniknął rozbrojenia przez wojska sowieckie. Ppor. „Olech”, wymykając się bolszewikom, powrócił w ojczyste strony w powiecie szczuczyńskimi, by walczyć z nowym okupantem.

Obwód...
[pozostało do przeczytania 83% tekstu]
Dostęp do artykułów: