Grudzień roku 1970

Entuzjazm Polaków z października 1956 roku wygasł szybko. Władysław Gomułka, wyniesiony na jego fali na stanowisko I sekretarza PZPR, rychło okazał się takim samym zamordystą jak jego potępieni w 1956 roku towarzysze partyjni: Bierut, Minc, Berman. I choć Polacy nie chcieli pamiętać wykrzyczanych w twarz Stanisławowi Mikołajczykowi słów towarzysza „Wiesława”: „Władzy raz zdobytej nie oddamy nigdy!”, choć woleli mieć nadzieję, że Polska za jego rządów będzie mniej komunistyczna, a bardziej polska, to każdy upływający rok rządów Gomułki uzmysławiał, że były to nadzieje płonne. A nieskończone jest tylko Boskie miłosierdzie. Ludzka cierpliwość się wyczerpuje. Cierpliwość Polaków osiągnęła kres w grudniu 1970 roku.

W październiku 1956 roku Polacy mieli nadzieję, że represjonowany za „odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne” Gomułka doprowadzi do zmniejszenia uzależnienia od Moskwy. Widoczne ono było zwłaszcza w polityce zagranicznej. Gomułka – podobnie zresztą jak inni przywódcy