Wyzwolenie ruin i grobów. Powstanie Warszawskie i zajęcie miasta 17 stycznia 1945 roku

„Ludu Warszawy! Do broni! Niech ludność cała stanie murem wokół Krajowej Rady Narodowej, wokół Warszawskiej Armii Podziemnej. Uderzcie na Niemców. Udaremnijcie ich plany zburzenia budowli publicznych. Pomóżcie Czerwonej Armii w przeprawie przez Wisłę. Przesyłajcie wiadomości, pokazujcie drogi. Milion ludności Warszawy niechaj się stanie milionem żołnierzy, którzy wypędzą niemieckich najeźdźców i zdobędą wolność” – tak w lipcu 1944 roku nawoływało nadające z Moskwy polskojęzyczne radio im. Tadeusza Kościuszki.

Jeszcze 1 sierpnia z moskiewskiej rozgłośni płynęły słowa: „Praga drży od huku dział sowieckich. Radością przepełniają się polskie serca na myśl, że lada chwila ulicami Grochowską i Floriańską popłyną wojska polskie z biało-amarantowymi sztandarami. Czyn każdego Polaka jest konieczny. Słuchajcie karnie KRN i PKWN. Jeszcze kilka dni, a skończą się wasze cierpienia”.

Warszawiacy ostatnie dni lipca 1944 roku wspominają niemal identycznie: stolica