Prawda - rozdział II

Przez ostatni rok prawda była w Polsce kluczowym problemem. Przychodziliśmy pod krzyż na Krakowskim Przedmieściu nie tylko dlatego, by jednoczyć się wokół prawdy Chrystusowej. Także po to, by upomnieć się o prawdę o katastrofie smoleńskiej, wyrazić prawdę o naszej historii i kulturze, a także dać świadectwo własnego wykluczenia. Ale może w życiu publicznym dążenie do prawdy nie ma sensu? Może jest dobrze, gdy prawda funkcjonuje jako element politycznej układanki i można ją zmieniać bądź przestawiać w zależności od partyjnego interesu? Może mają rację główne media, które pomijają prawdę milionów Polaków, kreując wizerunek Polski jako państwa kroczącego w awangardzie postępu, wolnego od balastu tradycji i od nieufności wobec sąsiadów? Niestety, są to pytania – mówiąc eufemistycznie – niemądre. Naród, który nie zna prawdy o sobie, traci podmiotowość. Staje się narzędziem w ręku tych, którzy tę prawdę posiedli, ale dla własnej korzyści ją ukrywają. Często jest to relacja wewnętrzna.