Wrześniowa Potrzeba 1939

Przodkowie nasi słusznie orężną obronę kraju nazwali potrzebą. Słowo to uświadamia bowiem samą istotę uczestnictwa w wojnie sprawiedliwej jako wymogu sumienia, nakazującego stanąć w obronie kraju, który znalazł się w potrzebie i oczekuje od swych synów, że wypełnią ciążący na nich obowiązek. We wrześniu 1939 r. Rzeczpospolita znalazła się w takiej potrzebie, a jej synowie godnie spełnili swój obowiązek wobec Ojczyzny. 78 lat po klęsce wrześniowej i będącej jej następstwem hekatombie milionów Polaków zabitych w kolejnych latach, utracie 48 proc. przedwojennego terytorium i niepodległości na 50 lat, część współczesnych nam publicystów oddaje się infantylnemu poszukiwaniu drogi uniknięcia tych wszystkich tragedii. Niczym ludzie niedojrzali nie potrafią uznać, że bywa, iż nie ma ocalenia. Pomysł, że trzeba było się ugiąć przed Hitlerem, wejść w sojusz z nim i wziąć za dobrą monetę „ograniczony charakter” jego roszczeń terytorialnych, jest absurdalny. Tuż po złamaniu