Próba sił i solidarności

Kino sensacyjne ze względów dramaturgicznych sięga po sytuację ludzi bez wyjścia. Belgowie, bracia Dardenne, czynią tak z powodów społecznych. Robią kino oszczędne, upozowane na dokument, rekonstruują zachowania prostych ludzi w trudnych chwilach. Raczej nie zatrudniają gwiazd, choć czasem je kreują.  Pisałem o ich przejmującym „Dziecku”. Obibok sprzedaje noworodka, ale wobec zimnej histerii matki, prostej dziewczyny, zrobi wiele, by wyrwać małego z łap handlarzy. W „Dziewczynie na rowerze” piękna fryzjerka o złotym sercu przyjmuje odpowiedzialność za chłopca porzuconego przez ojca. W „Dwu dniach…” perspektywa jest szersza. Oglądamy przedmieścia, blokowiska, boiska, domki. W prostej sukience krąży po tym pejzażu Sandra (Cotillard) zwolniona z pracy, podnosząca się z załamania nerwowego. Szefowie podzielili jej kasę między kolegów jako premię. Rzecz już przegłosowano, ale dziewczyna odzyska etat, jeśli zespół zmieni zdanie. Stracona sprawa – Sandra jest bliska