Polska osierocona

„Cieniom królewskim przybył towarzysz wiecznego snu… Skroni jego nie okala korona, a dłoń nie dzierży berła. A królem był serc i władcą woli naszej… Śmiałością swej myśli, odwagą zamierzeń, potęgą czynów z niewolnych rąk kajdany zrzucił, bezbronnym miecz wykuł, granice nim wyrąbał, a sztandary naszych pułków sławą uwieńczył… Skażonych niewolą nauczył honoru bronić, wiarę we własne siły wskrzeszać… Dał Polsce wolność, granice, moc i szacunek świata” – tymi słowami prezydent Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej Ignacy Mościcki żegnał u wrót Katedry Wawelskiej marszałka Józefa Piłsudskiego.

Miała Polska to szczęście, że przynajmniej raz na pokolenie pojawiał się człowiek, który dzięki swym czynom dawał przykład cnót obywatelskich: odwagi, uczciwości, przenikliwego rozeznawania i odróżniania dobra od zła, śmiałych wizji przyszłości i umiejętności ich wcielania w życie. Człowiek, który politykę pojmował jako obowiązek czynienia jak największego dobra dla jak największej