Legenda nadziemnej Polski

Jeszcze w latach 90., gdy chodziłem do liceum, „Sztuka i Naród” (1942–1944) była właściwie na marginesie podręcznikowego nauczania. Postać Tadeusza Gajcego uczniowie i uczennice znali słabo, choć dużo zależało od pedagogów. Jako poeta i uczestnik Powstania Warszawskiego, autor „Wiersza o szukaniu” pozostawał głęboko w cieniu Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. A co dopiero mówić o całym środowisku „Sztuki i Narodu”, za którym ciągnęło się odium PRL-owskiej narracji o „nacjonalistycznym” czy wręcz „faszystowskim” piśmie.

Co z tego, że pismo to było jedynym wydawnictwem literackim, ukazującym się regularnie w czasie okupacji niemieckiej. Postkomunistyczne schematy trzymały się mocno. I dalej ciążą nad polską kulturą, dziś już utajone jako sztuka umiejętnego operowania światłami reflektorów i mrokami przemilczeń, sterowanych przez nieomylną elitę i luminarzy życia kulturalnego III RP. Warto jednak dodać, że poezja tego nurtu doczekała swojej popkulturowej szansy. W 2009 roku