Zamykam ten bilans z przekonaniem, że… było warto

Mieliśmy mówić o mojej adwokaturze, meandrach sukcesów i klęsk. Natomiast dzisiaj może ograniczyłbym wypowiedź do jednej rzeczy. To było przyjętym przeze mnie wewnętrznym założeniem w momencie rozpoczynania „kariery” adwokackiej. Chyba nigdy dotąd z nikim o tym tak naprawdę nie rozmawiałem.

Muszę zacząć z daleka i od opowieści rodzinnej. Matka pochodziła z rodziny praskiej, licznej i bardzo ze sobą zżytej, w której krążyła pewna historia. Dotyczyła oczywiście 1905 roku i procesu Stefana Okrzei, zresztą bardzo młodego wówczas człowieka. Nie wiem, czy miał skończonych dziewiętnaście lat. Przeszedł wtedy do zasobu tradycji ruchu socjalistycznego – tego autentycznie polskiego. W ostatnim słowie, wygłoszonym w obliczu grożącej mu nieuchronnie kary śmierci, przekazał swoje ideowe przesłanie. Zrobił to wobec rosyjskich sędziów, jak i niewielkiego grona przysłuchujących się ludzi – rodzinnego przede wszystkim, które mogło wziąć w tym udział. W toczącym się procesie