Nie ma takiego mocarza na świecie, który by nas mógł okuć ponownie w kajdany germańskie. III powstanie śląskie

3 maja 1921 roku, po blisko 600 latach życia pod obcymi panowaniami – czeskim, austriackim i prusko-niemieckim – rozpoczął się ostatni akt walki Śląska o prawo do połączenia się z Ojczyzną odrodzoną. Już samo przetrwanie polskości na tej tak długo odłączonej dzielnicy było czymś niezwykłym. Jednak gdy dobiegła końca wielka wojna i zwycięskie mocarstwa szykowały się do budowy nowej Europy, fakt, że przynajmniej część Śląska musi być polska, kwestionowali już tylko Niemcy. Ślązacy dla zrealizowania marzeń pokoleń swych przodków gotowi byli do wszelkich poświęceń, z ofiarą życia włącznie.

Od 1918 roku jasne było, że zachodnie i północne granice Polski wyznaczone zostaną na konferencji pokojowej, na której zwycięzcy alianci podyktują warunki pokonanym. Filarami polskiej delegacji na konferencję wersalską byli: otoczony międzynarodową sławą wielki pianista i patriota Ignacy Jan Paderewski oraz Roman Dmowski, którego bronią była ogromna wiedza, upór w dążeniu do