Schowana „Dymiąca Góra”

Mówią, że jest najpiękniejszą z gór. Mówią, że warto spędzić u jej podnóża przynajmniej kilka nocy, w cierpliwości oczekując jej odsłonięcia się. Mówią…

Patagonia jest niezwykle piękna. Pojedź tam wędrować po górach i fotografować, ale pamiętaj – żeby się tu wspinać poważnie, musisz być masochistą dysponującym nieograniczoną ilością wolnego czasu”. Tak o wspinaczce po sławnych turniach Patagonii pisał swego czasu Royal Robbins, jeden z pionierów amerykańskiego taternizmu. Czytałem te słowa wiele razy. I za każdym razem zamykałem książkę Robbinsa z przeświadczeniem, że „autor przesadza”. To przecież niemożliwe, aby w tak ślicznych górach pogoda była tak koszmarna i tak kapryśnie zmienna. Szkoda, że aby przekonać się o prawdziwości powyższych słów, musiałem sam znaleźć się pod jedną z najsławniejszych ścian argentyńskiej Patagonii.

Wedle mapy do wielkiej i nienaturalnie pionowej ściany Fitz Roya brakuje mi kilku kilometrów. To już czwarta godzina, jak z nieba leje