Ognisko w nocnej selwie

Dopiero gdy zapada zmrok, wyobraźnia zagłębiającego się od kilku godzin w sam środek gęstego lasu deszczowego przybysza zaczyna działać. A niewielka liczba bodźców sprawia, że te, które akurat pozostały, urastają do potęgi.

Nadszedł jak zwykle. Gwałtownie i niespodziewanie. Właściwie to nie wiadomo dokładnie, kiedy się pojawił. Tak to już z nim jest. Przynajmniej tutaj, w selwie. W Puszczy Amazońskiej. Nie czyni tego powoli, a raczej gwałtownie. Szybko i łapczywie. Swymi mackami zaczyna pokrywać coraz to kolejne przestrzenie, drzewa, zarośla, trawy, brzeg rzeki... A wreszcie i nas samych.

Zmrok w wiecznie zielonym lesie deszczowym zawsze przybywa znienacka. Zastając zaskoczonych przy najróżniejszych czynnościach. Zwykle jest to cowieczorne rozstawianie namiotu, rozkładanie hamaka, zmywanie naczyń po kolacji czy wylewanie wody z czółna po całodziennych przeprawach rzeką. Narastającemu zmrokowi to jednak wszystko jedno. Przyjdzie jak nieproszony gość. Absorbujący