Stali nieugięcie na straży jej honoru

„Polska tonie w czerwonej powodzi… Istnieje przysłowie, że »tonący brzytwy się chwyta«. Jakże ono obecnie pasuje do wielu Polaków! Toniemy – a nadzieja, której się chwytamy – pozostaje niestety tylko przysłowiową brzytwą”. To ostatnie słowa w pamiętniku Zdzisława Brońskiego „Uskoka”. Noszą datę 1 maja 1949 roku – 20 dni później ten wybitny dowódca oddziałów podziemia antykomunistycznego, otoczony przez funkcjonariuszy MBP i KBW w swoim bunkrze wykopanym pod stodołą państwa Lisowskich, rozerwał się granatem. Tak dobiegała końca historia polskiego zbrojnego oporu przeciwko komunistycznemu zniewoleniu. Uzurpatorska władza kończyła podbój państwa, przechodząc do podboju społeczeństwa.

Komunistyczna uzurpacja wywołała opór ze strony organizacji niepodległościowych uznających władze Polskiego Państwa Podziemnego i legalny rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Taka była kolejność wydarzeń: to sowiecki najazd na Polskę, maskowany wspólną walką z „faszyzmem i hitleryzmem”