Zjawiska tego nie dostrzeżemy ani w Teheranie, ani w Meszhedzie. To raczej domena mniejszych miasteczek Iranu. Gdzie człowiek ma czas i może sobie pozwolić na długą kolejkę po chleb…
Brudne szyby. Stalowe framugi okienne. Na pierwszy rzut oka można się zastanawiać, dlaczego wokół obdrapanego budynku gromadzi się nagle tyle ludzi. Właściwie wyłącznie samych mężczyzn. Panowie serdecznie się witają. Jeden podtrzymuje troskliwie pod rękę seniora – pan wygląda na minimum 90 lat. On także ściska dłoń kolejnym stojącym w długiej kolejce. Gdzieś z tyłu widać pięciu na oko 30-latków, którzy śmieją się wniebogłosy. Obraz żyjącej społeczności. W tej kolejce nie ma ciszy, nie ma spokoju. Ale nie ma też żadnej nerwowości, żadnego oczekiwania czy niecierpliwości. Esencja irańskiego żywiołu, który widziałem już w tylu innych miejscach. Ludzi kochających rozmowę i czas spędzony ze sobą. Wystarczy filiżanka słodkiej herbaty. Czasem zwykłe jabłko. A jak nie ma nawet tego, też dobrze. Byle
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
