Dwudziestoczterogodzinna pauza

Problemy z opłatą za wjazd do Meksyku są stare jak świat. A właściwie jak ustawa, która je wprowadziła. I nie ma się czemu dziwić, że każdy kombinuje, jak może. Byle tylko zachować dla siebie te bezcenne 25 baksów.

To skandal! Na pewno nie zapłacę! Pozwól mi z nimi pomówić… – czarnooka dziewczyna wygląda mi na Włoszkę. Wskazywałby na to zresztą także jej temperament. – Twierdzą, że musimy zapłacić. Inaczej nas nie wpuszczą – ton głosu jej chłopaka wskazuje, że najwyraźniej on sam już się poddał. I chyba woli zapłacić, aby mieć to wszystko z głowy. – Nessun modo! – rzuca po włosku dziewczyna. – Nie ma mowy! Wyczytałam dawno temu na forum, że będą chcieli nas oszukać na tej granicy. Nie ma mowy! Nie jestem głupia!

W autobusie, którym powolutku zbliżamy się do granicy belizyjsko-meksykańskiej, nie słychać w tej chwili nikogo więcej. Włoszka robi hałas za wszystkich. Jednak trudno się jej dziwić. Większość z nas, pasażerów, ma przed sobą ten sam problem: będą nam kazali