Wyczerpująca Amazonia

Gdy przez większość ostatniego czasu twoje myśli zaprząta troska przede wszystkim o to, czy pod wyschniętą, spróchniałą korą pnia, po którym właśnie stąpasz, nie ma jakiegoś jadowitego węża albo pająka, twój mózg mimowolnie zaczyna pracować inaczej. Wchodzi w innym tryb. Znacznie bardziej czujny niż zazwyczaj. To potrafi wyczerpać.

Uważaj dzisiaj z tym bujaniem na hamaku… – wchodząc na naszą pirogę Carlos, mój indiański przewodnik, dostrzega, że jako ten, który lubi przed snem nieco się rozkołysać, daje właśnie upust swojemu przyzwyczajeniu.

– Yaco… O co tu znowu chodzi? – oponuję, wietrząc kolejną historię z kategorii wszędobylskich zakazów i niebezpieczeństw. 

– Już nawet bujać się nie mogę?

– Stefano, nie chodzi o samo bujanie. Ale o fale, jakie tworzysz przez to na rzece. Spójrz tylko… – w tym momencie Yaco (którego imię notabene oznacza w lokalnym narzeczu właśnie tyle co „Woda”) wskazuje dłonią na czarną toń rozlewającą się od brzegu.