Pod niebem Viterbo, czyli narodziny konklawe

„A ja tobie powiadam, że ty jesteś opoka, a na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; a cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebiosach; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebiosach” (Mt 16; 18-19). Ten dokonany przez Zbawiciela wybór pierwszej głowy Kościoła był niekwestionowalny, miał bowiem nadprzyrodzoną moc Bożej decyzji. Wszystkie kolejne elekcje były przeprowadzane przez ludzi, a więc wpływały na nie ludzkie emocje, ambicje, nadzieje i uprzedzenia. A w miarę jak władza biskupa Rzymu rozszerzała się i rosła, rozszerzał się i rósł pierwiastek ludzki: ludzki, a więc ułomny. 

W pierwszych wiekach po Wniebowstąpieniu Chrystusa Jego Kościół był młody, liczba wyznawców niewielka, a ich wiara gorąca i bezkompromisowa. Następców świętego Piotra wybierali wszyscy wierni Rzymu, tak duchowni, jak i świeccy. W niewielkiej społeczności łatwo było ocenić zdolności organizacyjne