Hołd pruski, czyli ostatnia wojna z Zakonem

Kierowanie niesłychanie złożonym organizmem, jakim jest państwo, nie pozwala na komfort wykonywania działań po kolei. Problemy nie ustawiają się w karnym ogonku, czekając na sukcesywne ich rozwiązywanie. Jednak państwo polsko-litewskie na początku XVI wieku próbowało – wedle starego powiedzenia – łapać zbyt wiele srok za ogon. A ten, kto rozprasza wysiłki, często zostaje z niczym. Hołd byłego wielkiego mistrza Zakonu Krzyżackiego, odbyty 10 kwietnia 1525 roku, kończący ostatnią wojnę z Zakonem, był raczej propagandową i ceremonialną osłodą polskich wysiłków niż rzeczywistym sukcesem. Wysiłków, które w zbyt wielu sferach okazały się trudami tyleż kosztownymi, co daremnymi. 

Jagiellonowie byli „hominibus novis”, „ludźmi nowymi” wśród starych monarszych rodów europejskich. Starali się więc wzmocnić swą stosunkowo świeżą godność królewską, porywając się na wielkie czyny, rozszerzając swe panowanie na kolejne krainy i okazując rodową dumę. Podporządkowywanie sił i zasobów Korony