Poza zasięgiem

Najpierw plakat, który minęliśmy, przedstawiający kratę więziennej celi oraz trumnę. Z podpisem: „Narkobiznes ma tylko dwa wyjścia”. A teraz to wielkie oko z komunikatem: „Uważaj. Obserwujemy cię”. Znak, że jesteśmy na miejscu.

Z panamskiego dworca Albrook wyjeżdżam, gdy jest już po 22. W poczekalni zostało niewielu pasażerów. W większości jadących tym samym autobusem, co ja. Część z nich okres oczekiwania po prostu przespała. A część, jak choćby ta pani obok, jednym okiem obserwując, co robią jej dzieci biegające po poczekalni. Kobieta jest zmęczona. Najprawdopodobniej w Panama City ma jedynie krótki przystanek w swojej podróży. A czas jakoś trzeba zabić. I o ile w ciągu dnia było jeszcze gdzie pójść – w pobliżu dworca jest niewielka galeria handlowa oraz bazar – o tyle teraz, gdy zapadł już zmrok i wszystko jest pozamykane, nie pozostaje nic innego jak siedzieć w ciszy i czekać.

Gdy zapowiadają wreszcie nasz autobus, wszyscy podrywają się na równe nogi. Robi się