Piękne i nadal bardzo groźne

Po długim czasie zebrałem się wreszcie w sobie, aby zobaczyć miejsce śmierci mojej siostry. Aby spojrzeć na krajobraz, który widziała jako ostatni w swoim ziemskim życiu, gdy w grudniu 2001 roku wspinała się pokrytą gigantycznymi opadami białego puchu granią Tatr Zachodnich...

Od wielu lat początek stycznia wiąże się dla mnie oraz moich bliskich z ważną rocznicą, niosącą spory ładunek wspomnień, emocji, nieraz smutku. Otwierają się niezabliźnione rany, a w pamięci zaczynają się rysować zapomniane kształty i wzory.

To, jak zapamiętałem swoją cioteczną siostrę, która właśnie o tej porze roku zginęła w zasypanych śniegiem Tatrach, pozostanie już na zawsze tylko moim wspomnieniem. To, w jaki sposób rozmawiałem z nią, gdy wychodziła z mojego mieszkania, jadąc na dworzec kolejowy, by ruszyć w białe i zupełnie inne niż przez większą część roku Tatry.

Ilekroć biorę się za napisanie kilku słów o tamtych chwilach, pojawia się wątpliwość, czy to jest dobre. Czy nie