Po długim czasie zebrałem się wreszcie w sobie, aby zobaczyć miejsce śmierci mojej siostry. Aby spojrzeć na krajobraz, który widziała jako ostatni w swoim ziemskim życiu, gdy w grudniu 2001 roku wspinała się pokrytą gigantycznymi opadami białego puchu granią Tatr Zachodnich...
Od wielu lat początek stycznia wiąże się dla mnie oraz moich bliskich z ważną rocznicą, niosącą spory ładunek wspomnień, emocji, nieraz smutku. Otwierają się niezabliźnione rany, a w pamięci zaczynają się rysować zapomniane kształty i wzory.
To, jak zapamiętałem swoją cioteczną siostrę, która właśnie o tej porze roku zginęła w zasypanych śniegiem Tatrach, pozostanie już na zawsze tylko moim wspomnieniem. To, w jaki sposób rozmawiałem z nią, gdy wychodziła z mojego mieszkania, jadąc na dworzec kolejowy, by ruszyć w białe i zupełnie inne niż przez większą część roku Tatry.
Ilekroć biorę się za napisanie kilku słów o tamtych chwilach, pojawia się wątpliwość, czy to jest dobre. Czy nie
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
