Zimowe polowanie. W pogoni za zorzą polarną

W pokrytej szczelnie białym puchem leśnej chacie nie ma ani prądu, ani wody. Żeby coś zagotować, trzeba wpierw napalić w piecu, a następnie roztopić śnieg. Dopiero wówczas będzie można zjeść coś ciepłego na rozpalonej do czerwoności kozie.

– Biiiip!!! – głośny, nagły klakson dochodzi mnie gdzieś z lewej strony. Przebudzam się i prędko wracam na swój pas ruchu. Trąbiący samochód może mnie bezpiecznie minąć dopiero teraz. Przed chwilą zajechałem mu drogę. Nie ze złości. Raczej ze zmęczenia. Moje oczy powoli gasną. Być może na ułamek sekundy nawet je przymknąłem. Oglądam się za siebie. Wszyscy współpasażerowie śpią. Są zmęczeni tak jak ja.

Teraz zaś nie pora na sen. Polowanie wymaga przecież poświęcenia. Polowanie wymaga ofiary. No i właśnie – polowanie wymaga czasu. Nie ma co ukrywać – wiedziałem o tym wszystkim, gdy parę dni temu znajomy zaproponował mi udział w wyprawie do dalekiej Laponii. Wyprawie polegającej na polowaniu na… zorzę polarną.