Miasteczko, po którym się nie spaceruje. Cascia św. Rity

W oknach widać doniczki z różyczkami. Kwiaty oplatają także ściany kamiennych domów. Pomimo chłodniejszej pory roku, różowawych kwiatów jest tu naprawdę sporo, chociaż po lecie pozostało już ledwo wspomnienie.

„Za parę chwil wypowiem słowa »Módlcie się…«. Nie ja, lecz wy! Wy się módlcie, »aby moją i waszą ofiarę przyjął Bóg Wszechmogący«. Skoro macie cierpienie, to je ofiarujcie. To jest ten moment na mszy świętej. Gdy przychodzimy na mszę świętą bez niczego, nie mamy co ofiarować dobremu Bogu. Wówczas te słowa są kpiną. Są wyuczonym frazesem pozbawionym sensu. To jest ta ofiara”. Kiedy ksiądz Robert wypowiada te słowa, jest kompletna cisza. Słowo dociera do najczulszych strun sumienia. Rozjaśnia horyzont. Pokazuje. Naucza. „Kochani, Bóg ma swój czas. Powierzmy mu dziś te wszystkie nasze intencje, z jakimi na tę pielgrzymkę przyjechaliśmy”.

W małej kaplicy w Cascia, tuż obok ciała św. Rity, ksiądz michalita mówi o Nadziei. Wśród słuchających pełne