1 sierpnia 1944 – Cześć i chwała bohaterom!

Nie unieważniając sporu o sens wybuchu Powstania Warszawskiego, nie lekceważąc badań historyków, nie odwracając się od prób oceny kompetencji dowódców i ich intencji, nazwanie Powstania Warszawskiego obłędem uważam za niegodziwość. Nie dlatego, że bliższa mi jest tradycja romantyczna, że wolę „opinie od faktów”. Jak przytłaczająca większość Polaków chylę czoło przed bezprzykładnym heroizmem i poświęceniem Powstańców. Zastygam w milczeniu wobec ogromu ofiar i cierpienia mieszkańców – tych walczących i tych, którzy walczyć nie mogli lub nie chcieli. Obrazy stolicy sprzed jej zburzenia, w cyfrowej rekonstrukcji w filmie „Warszawa 1935”, sprawiają, że trudno powstrzymuję łzy. Ta postawa wcale nie jest jednoznaczna z apologią samobójczej walki. Przekonuje mnie argument, wielokrotnie podnoszony również na łamach „Gazety Polskiej”, że tragedia Powstania jest rozdziałem zamkniętym i innego przebiegu dziejów znać nie będziemy. Snucie alternatywnych historii, choć jest zajęciem fascynującym i