Ku sprawiedliwości i harmonii. Meandry polskiej demokracji 

Jednym z paradoksów demokracji jest to, że z natury swej dopuszcza do gry politycznej wszystkich, niezależnie od poglądów. W demokratycznych wyborach udział mogą wziąć również wrogowie demokracji. Najbardziej spektakularnego przykładu skutków działania takiej demokracji dostarcza historia Republiki Weimarskiej oraz Narodowosocjalistycznej Partii Robotników Niemiec. Gdy NSDAP w wyniku sukcesów wyborczych zdobyła władzę w państwie, natychmiast zlikwidowała system demokratyczny – ku niekłamanemu zadowoleniu zdecydowanej większości wyborców.

Innym z logicznych paradoksów współczesnej demokracji jest to, że najpopularniejsze jej określenie jest w gruncie rzeczy sprytną pułapką semantyczną uniemożliwiającą sprawdzenie prawdziwości zawartych w nim wniosków: „Stwierdzono, że demokracja jest najgorszą formą rządu, jeśli nie liczyć wszystkich innych form, których próbowano od czasu do czasu”. Twierdzenie to sformułował 11 listopada 1947 roku Winston Churchill podczas