Patrząc na walczącą Warszawę. Związek Sowiecki wobec powstania

Najpierw była chęć zemsty za rok 1920, za klęskę Armii Czerwonej oraz wymyślonej przez Marksa i realizowanej przez Lenina koncepcji ogólnoświatowej rewolucji komunistycznej. Za krach bolszewickich planów Stalin mścił się w 1937 roku, rozpoczynając operację antypolską, napadając na Rzeczpospolitą w 1939 roku, w roku 1940 kazał wymordować polskich oficerów, a setki tysięcy polskich kobiet i dzieci przesiedlić na nieludzką ziemię. Mścił się w czerwcu 1941 roku, gdy uciekający przed Wehrmachtem enkawudziści zabili tysiące polskich więźniów. Od 1943 roku rozpoczął realizację nowego planu imperialnego – opanowania znacznej części Europy. Pierwszym celem znów była Polska. 

1 sierpnia 1944 roku dawni sojusznicy na nowo odkryli, że wciąż coś ich łączy: „Gdy usłyszałem o powstaniu w Warszawie, poszedłem natychmiast do Führera. (…) Powiedziałem: mein Führer, pora jest dla nas niezbyt pomyślna. Z punktu widzenia historycznego jest błogosławieństwem, że ci Polacy to