Katyń. Mord i kłamstwo. 80. rocznica ujawnienia zbrodni

W ogrodzeniu otaczającym obóz polskich oficerów w Starobielsku były dziury. Zbyt małe, by mógł się prześlizgnąć mężczyzna, dostatecznie duże dla psów z miasteczka. Oficerowie, tęskniący za rodzinami, za Polską i za wolnością, dokarmiali je ze swoich szczupłych racji. Jednym z jeńców był Maksymilian Łabędź, znany warszawski weterynarz, który opiekował się czworonożnymi gośćmi. Jego ulubieńcami były dwa kundelki – Linek (skrót od Stalinek) i Foch (od francuskiego marszałka). Pod obrożę Focha Polacy wkładali karteczki z pytaniami, licząc na jakieś wieści od mieszkańców miasteczka. Pewnego marcowego dnia 1940 roku pies przyniósł odpowiedź: „Ludzie mówią, że wkrótce wypuszczą was ze Starobielska. Mówi się, że do domu. Nie wiemy, czy to prawda”. 

Piątego marca 1940 roku szef NKWD Ławrentij Beria wydał – zaaprobowaną przez Stalina i członków Biura Politycznego – dyrektywę: „W obozach NKWD ZSRR dla jeńców wojennych i w więzieniach zachodnich obwodów Ukrainy i