Trudno dostępna lokalizacja w śródgórskiej kotlinie. Ograniczony dostęp do prądu. I absolutnie żadnej utwardzonej drogi tu prowadzącej. Jest nadzieja, że uwięziona w Filipińskiej Kordylierze wioska Batad na długo pozostanie najpiękniejszą.
O, masz ci los! Odjechał! Nie zdążyłem. Jeszcze przez kilka chwil obserwuję jego plecy na trójkołowym motorku. Nie zaczekał. Może mu się spieszyło? Może miał innego klienta? Zostałem sam i nie bardzo mam obecnie jakieś inne wyjście niż tylko… Plusk! Pierwszy krok na gliniastej, rozmoczonej ścieżce i od razu odechciewa mi się iść dalej. Piesza wędrówka w takich warunkach po monsunie jest raczej bezcelowa. Ale co mi innego pozostaje? Iść trzeba. Stopa momentalnie znika pod kilkucentymetrową warstwą błota. W tych warunkach ciężko utrzymać równowagę. A przecież nadal jestem jeszcze na względnie płaskim terenie. Podejście ma się zacząć dopiero wkrótce. Na dodatek znowu zaczyna padać. Wygląd wąskiej, gliniastej drogi
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
