Żałosny koniec monopolu

Ustalenia Okrągłego Stołu dotyczące rynku medialnego III RP nigdy na dobrą sprawę nie ujrzały światła dziennego. Jednak po 1990 roku powstał układ, w którym Adam Michnik i „Gazeta Wyborcza” otwarcie rozdawali fawory i przywileje, decydując o tym, co Polacy mają czytać, oglądać i jak mają być informowani. 

„Gazeta Wyborcza” zawłaszczyła prawie cały rynek opinii – wciąż przedstawiając się jako emanacja całej nieomal opozycji solidarnościowej. Gdyby nie wojny z Lechem Wałęsą, „GW” do dziś posługiwałaby się logo Solidarności. Mając tak potężne narzędzie w ręku, środowisko Michnika wykreowało najważniejsze nagrody literackie, plastyczne i filmowe. Do dziś nagroda „Nike”, promowana przez postkomunistyczną „Politykę” i wszelkie media spółki Agora, uchodzi – z niewiadomych dla mnie względów – za prestiżową i dającą nobilitację dla twórców literatury, choćby ta „literatura” była nudna i siermiężnie konstruowana. Grunt, że przekaz nagradzanych autorów jest nasycony