Utracony instynkt

Czy pamiętają Państwo reakcję środowiska „Wyborczej” po porażce Tadeusza Mazowieckiego w wyborach prezydenckich? Nie mogło ono wyjść z podziwu – jak to możliwe, że nasz kandydat przegrał z Tymińskim i Wałęsą?! 

Przecież mówili – wszyscy, których znamy, głosowali na Tadeusza. Przywołuję ten zamierzchły epizod jako przykład oderwania się elity od społeczeństwa. Inteligent z warszawskiego Żoliborza, choć jego ambicją była formacja centrowa (PC), w pewnym momencie zrozumiał, gdzie bije serce wspólnoty. Ale PiS nie od razu udało się przebić szklany sufit. Dopiero po katastrofie smoleńskiej, gdy w reakcji na wszechobecne kłamstwo i przemysł pogardy jak grzyby po deszczu powstawały oddolne grupy buntu (genialnie zagospodarowane przez „Gazetę Polską”), gdy dołączył do nich ruch ludzi walczących o TV Trwam, PiS jako naturalna polityczna emanacja potrafił stanąć na czele tych społeczności. Pewna siebie Platforma utwierdzała się w arogancji, aż wreszcie Bronisław