Z mrocznej strony Księżyca

Mamy 2018 r., na Srebrnym Globie ląduje amerykańska ekspedycja, lecz na niewidocznej stronie Księżyca rozciągają się hitlerowskie fortece. W 1945 r. naziści uciekli tu rakietami i założyli kolonię, wierną ideałom Adolfa. Pierwszego kosmonautę zastrzelą, drugiego, czarnoskórego (Kirby) poddadzą nazistowskiej indoktrynacji i zmienią w białego. W obu postaciach interesuje się nim hitlerowska ziemiolożka (Dietze), która wykładając hitlerowskim dzieciakom historię, wspiera się ujęciami z Chaplinowskiego „Dyktatora”. Mają one świadczyć, jak Hitler ukochał ludzkość. Kosmonauta zachwieje tym poglądem, niewzruszony pozostanie narzeczony dziewczyny, szef policji Adler (Otto), który planuje inwazję na Ziemię i obalenie starego wodza koloni (Kier). Film od początku utrzymuje wariackie tempo, podkreśla je muzyka Laibacha. Także wizualnie rzecz trzyma wysoką klasę, ujęcia kosmiczne imponują wyobraźnią i świeżością, całość ma niebieskawą groźną albo brunatną tonację, a wszystko podszyte jest