Wiesław

Jedna z moich najwcześniejszych fraszek głosiła: „Z mężczyzny zmienił się w starca, od października do marca”. Był rok 1968 i Władysław Gomułka wkraczał w ostatnią fazę swojej biografii. Piotr Gajdziński w świetnie napisanej, pełnej anegdot i tła epoki biografii „Gomułka – dyktatura ciemniaków” rozróżnia tych faz jedenaście: od Towarzysza Rewolucjonisty po Towarzysza Byłego. Po drodze będzie i wojenny Towarzysz Tułacz, i Towarzysz Mojżesz, który przeprowadził PRL przez burzliwą falę roku 1956, i Towarzysz Pałkarz w roku 1968 czy dwa lata później Towarzysz Mauzer, niewahający się przed wydaniem rozkazu strzelania do robotników. Pod wieloma względami różnił się od większości przywódców komunistycznych w krajach ościennych: rodowity Polak, autentyczny proletariusz, prawdziwy konspirator, a nie moskiewski zrzutek, facet, który postawił się Stalinowi, a przeżył, władca z obcego nadania, który zyskał aprobatę narodu i rewelacyjnie go oszukał. Więzień idiotycznej doktryny,