Wałęsa – stereo i w kolorze

Jak wiadomo, dżentelmeni nie dyskutują o faktach. Dlatego próżno byłoby szukać w pracach Sławomira Cenckiewicza i Piotra Semki jakichś szczególnych rozbieżności dotyczących przeszłości Lecha Wałęsy. Inaczej ustawione są akcenty – dobrze odzwierciedlone tytułami Od lat mówi się o powszechnym bezrybiu na niwie biografii czołowych postaci polskiej historii najnowszej – nie ma do tej pory rzetelnych monografii takich postaci jak Tadeusz Mazowiecki, Bronisław Geremek czy Adam Michnik. O Jacku Kuroniu dowiadujemy się tyle, ile sam o sobie napisał (nie licząc skandalizującego pamfletu Anny Bojarskiej „Czego nauczył mnie August”). Świeża praca Romana Graczyka o Wiesławie Chrzanowskim przy pobieżnej lekturze sprawia wrażenie zbyt grzecznej i letniej, kolejne zaś wersje biografii „Generała ze skazą” (Jaruzelskiego) ciągle zawierają zbyt wiele niewiadomych. Z satysfakcją należy więc powitać ukazanie się w ciągu miesiąca aż dwóch wartościowych biografii Lecha Wałęsy: „Człowieka