Wymierające słowa: przyzwoitość

Być może upadek przyzwoitości w  życiu publicznym jest najcięższym spadkiem po  komunie czerpiącej inspirację ze  zgoła innego ducha. Tam także obowiązywała przyzwoitość –  tylko jaka? Oczywiście klasowa, grupowa, partyjna. Nieetyczne byłoby oplucie towarzysza (przynajmniej tak długo, jak pozostaje towarzyszem), ale wroga –  jak najbardziej! Wobec przeciwnika wszelkie metody były dozwolone, a  widzenie w  nim człowieka, dopatrywanie się jakichś cząstkowych nawet racji –  karygodne i  szkodliwe. Co  trzeba zrobić, żeby doprowadzić się do  takiego stanu –  nie wiem. Codziennie słowami ballady Przemka Gintrowskiego modlę się do  Boga, aby zachował mnie od  nienawiści i  pogardy, ale coraz trudniej to  przychodzi w  zderzeniu z  morzem zła. Morzem, które wydawało się pokonane. Można nie zgadzać się z  kimś politycznie, polemizować –  to  oczywiste, ale cieszyć się, gdy ten traci pracę? Być może moje zdziwienie zakrawa na  głupotę –  słyszałem o  środowiskach, w  których po  katastrofie