Wznowienie ostrego eseju Rafała Ziemkiewicza

Gorzki rozrachunek z historią; dojmujące poczucie, że dziejowe lekcje rzadko kto chce w Rzeczpospolitej odrabiać; zwyczajowa awersja do romantycznych mitów – nowe wydanie eseju „Jakie piękne samobójstwo” Rafała Ziemkiewicza przychodzi w momencie, gdy „nad horyzontem błyska się i słychać szczęk żelaza”. Od pierwszego wydania minęło kilkanaście lat, więc po książkę sięgnie – miejmy nadzieję – również młodsze pokolenie, a przynajmniej ta jego część, która jeszcze składa litery i czyta ze zrozumieniem.

Przyznam bez bicia, że w czasach, gdy Rafał Ziemkiewicz wydał po raz pierwszy „Jakie piękne samobójstwo”, publicystycznie zajęty byłem rozważaniami, czy możliwa jest w Polsce polityczna lewica antykomunistyczna, niepodległościowa i szczerze prospołeczna. Chwilę później powstało Razem i rzecz możemy potraktować jako aż nadto skomplikowaną puentę tego wątku. W tamtym czasie byłem też pod dużym wrażeniem książki „Krew i ziemia” Wojciecha Muchy, która zaangażowała mnie nie mniej niż