Hołownia, czyli kwadratura koła. Trzynastogrudniowiec z ludzką twarzą

Silna, jak jej najsłabsze ogniwo. W momencie kryzysu to ono pęka najszybciej, niszcząc lub uszkadzając spójność całej struktury. Przed tym wyzwaniem staje właśnie koalicja 13 grudnia, sama przyczyniając się do postępującego upadku Polski 2050 i kłopotów Szymona Hołowni. 

Szymon Hołownia zrobił w rodzimej polityce błyskawiczną karierę. Miłośnicy zdrobnień  powiedzieliby – karierunię. W krótkim czasie wdzianko katocelebryty z TVN zmienił na garnitur politycznego lidera. Przezorni ostrzegali, że to już było, że satelity krążące po orbicie wyznaczonej przez Donalda Tuska prędzej niż później spotyka zły los. Tuż po wyborach salony i saloniki III RP ogłosiły triumfalnie: „Teraz już się udało!”. Donald Tusk, niczym premier-słońce liberalno-postkomunistycznego układu, zyskał wreszcie godną siebie planetę. Może trochę łzawą, ale budzącą zachwyt ludzi, którzy niby to chcieli nowej jakości w polskiej polityce, lecz koniecznie pod auspicjami Koalicji Obywatelskiej. Dostali więc