Z życia cechu papierników

O rozwoju spółdzielczości akademickiej było w poprzednim felietonie, ale nie można pomijać znaczenia cechu papierników w domenie akademickiej. Ten cech nie ma bronić jakiejś ważnej baszty murów akademickich, lecz służyć produkcji jak największej liczby publikacji, które pozwalają po dr(h)abinie akademickiej wdrapywać się na wysokie mury tej domeny. Odkąd w nauce obowiązuje dyrektywa: „Publikuj albo zgiń”, ci, którzy chcą się utrzymać przy życiu, nic innego nie robią, tylko publikują. Wiele z tego to makulatura, a pożytek społeczny bywa mierny lub żaden. Ale dużo publikujący pną się w górę i mają z tego nie tylko satysfakcję, ale i niezłe profity. Zatrudniające ich uczelnie – także. Chyba można było przewidzieć powstanie firm specjalizujących się w pisaniu publikacji w celach komercyjnych. Zwane są papierniami (ang. paper mill). „Papiernicy” szybko i skutecznie, za stosowną opłatą, zapewniają publikacje w czasopismach indeksowanych, choć często bazują na fałszywych danych. Autor nie