WiN, czyli kontynuacja AK

5 października 1950 roku przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Warszawie rozpoczął się proces IV Zarządu Głównego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Na śmierć skazanych zostało siedmiu wspaniałych Polaków: prezes WiN ppłk Łukasz Ciepliński, mjr Adam Lazarowicz, mjr Mieczysław Kawalec, kpt. Franciszek Błażej, kpt. Józef Rzepka, por. Karol Chmiel, por. Józef Batory. Wyrok wykonano 1 marca 1951 roku w katowni bezpieki przy ul. Rakowieckiej 37 w Warszawie – tam, gdzie polscy bohaterowie byli wcześniej męczeni w śledztwie. W tył głowy strzelił im pijany kat Mokotowa Aleksander Drej. To symboliczny, tragiczny koniec największej polskiej organizacji zbrojnej XX wieku, fenomenu ukrytego pod nazwami: Służba Zwycięstwu Polski, Związek Walki Zbrojnej, Armia Krajowa oraz Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość. Bo choć gen. Leopold Okulicki, „Niedźwiadek” w styczniu 1945 roku formalnie rozwiązał AK, polecił jej konspiratorom działać dalej wedle własnego sumienia, a WiN był największym kontynuatorem idei