Dzban rozbity u źródła

W biblijnej Księdze Koheleta, czyli Eklezjasty, znaleźć można piękne, iście herbertowskie frazy dotyczące upływającego czasu – jak należy go rozumieć i jak wsłuchać się w niego, aby go nie zmarnować. Inaczej będziemy jak ów młodzieniec nieświadomy daru, jaki ma – pięknej i radosnej młodości. A przecież za rogiem niejako czeka czas trudny, przyszły – „drzewo migdałowe zakwitnie, i ociężała stanie się szarańcza, i pękać będą kapary; bo człowiek zdążać będzie do swego wiecznego domu i kręcić się już będą po ulicy płaczki; zanim się przerwie srebrny sznur i stłucze się czara złota, i dzban się rozbije u źródła, i w studnię kołowrót złamany wpadnie; i wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał. Marność nad marnościami – powiada Kohelet – wszystko jest marnością”.  A gdyby tak odnieść słowa Koheleta nie tylko do naszego losu osobistego, lecz także do tego, co dzieje się w naszej wspólnotowości, w naszej ojczyźnie? Już zostało „przespane” kilka