Lampedusa, czyli UE z kijem bejsbolowym

Grunt to dobre samopoczucie. W dniu, w którym na Lampedusę przypłynęło 100 łodzi i 4 tys. imigrantów z Afryki, w wyniku czego Francja zamknęła swoje granice, a Niemcy wycofały się z tzw. mechanizmu solidarności (dotyczącego polityki imigracyjnej) – Frau von der Leyen zapewniała europosłów, że Unia ciężko pracuje nad polityką imigracyjną.

Rzeczywiście komisarz ze Szwecji, pani Johansson, lata z taczkami wte i wewte, tylko – skandynawskie biedactwo – bywsza komunistka zapomniała je załadować. W rzeczy samej UE tak pracuje nad zmianą polityki imigracyjnej, żeby nic nie zmieniać… A ja miałem poczucie deja vu, bo Berlin i Paryż wypięły się na Rzym w sytuacji równie albo i bardziej dramatycznej. Było to trzy i pół roku temu, gdy zaraza zaatakowała UE-27. Wtedy Bruksela była bezradna, jak jest teraz, a Niemcy i Francja zakazały transportów medycznych (!) do kraju ogarniętego najbardziej ze wszystkich covidem, czyli Italii. Wtedy Włochów pozostawiono samych sobie