Serce miasta

Po II wojnie światowej Rotterdam nazywano „Miastem o wydartym sercu”. Osobiście znam znacznie bardziej zmasakrowane miasta, dziś jednak tamto skojarzenie nasuwa się najmocniej podczas zwiedzania Bejrutu, stolicy Libanu, kiedyś uznawanego za Szwajcarię Bliskiego Wschodu – kraj piękny, wesoły, tolerancyjny, bezpieczny i zielony, o co w tamtym regionie niełatwo. 

A potem w latach 70. pojawili się uchodźcy palestyńscy i bynajmniej nie „ubogacili” małej republiki, w której chrześcijańscy maronici i islamscy druzowie koegzystowali od stuleci, szanując przeszłość sięgającą dobrych czterech tysiącleci wstecz. Kraj był mekką kupców, turystów i pielgrzymów, a każdy mógł odnaleźć tu coś dla siebie: kąpać się przy olśniewających plażach, jeździć na nartach w wysokich górach, u stóp których można było podziwiać ostatnie ostoje legendarnych cedrów, szukać śladów kosmitów wśród kamiennych płyt Baalbeku. Dotykać śladów prehistorii w Byblos i posuwać się z biegiem rzeki