„Zostaję z wami na dolę i niedolę”

22 listopada 1982 roku – w rocznicę oswobodzenia Lwowa przez Polaków w 1918 roku – zmarł w Londynie Stanisław Ostrowski, prezydent RP na uchodźstwie (trzeci z kolei) w latach 1972–1979, którego szczątki spoczęły teraz w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie. 

Urodził się w 1892 roku w patriotycznym domu Michała Ostrowskiego, powstańca styczniowego, Sybiraka, i Marii z domu Scholtz. Już podczas studiów medycznych we Lwowie i Wiedniu działał w młodzieżowych strukturach niepodległościowych. Po wybuchu I wojny światowej walczył w Legionach Polskich, a w listopadzie 1918 roku w obronie Lwowa, pomagając rannym w szpitalu na Politechnice. Podczas wojny z bolszewikami był naczelnym lekarzem w Dywizji Litewsko-Białoruskiej oraz w 24. pułku piechoty Armii Ochotniczej. W 1919 roku uzyskał tytuł naukowy doktora medycyny. Pracował w klinice dermatologii na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie m.in. na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, w 1930 roku uzyskując