Sierpień polski

Ależ jest gęsty nasz sierpień z racji rocznic historycznych. Układają się one w niesamowitą patriotyczną paletę. Zaczynamy, zatrzymując się na chwilę w biegu, w „godzinę W”. Potem jest rocznica wymarszu z Oleandrów Pierwszej Kompanii Kadrowej. 

W moim odczuciu ciągle nieogniskującej takiej uwagi, jak powinna – w końcu 6 sierpnia 1914 roku pierwsi strzelcy ruszyli przez granicę ustanowioną między zaborami, by rozpocząć walkę o nowe, prawdziwe granice Rzeczypospolitej. Zresztą ci młodzi chłopcy szli na bój z Moskalami świadomi tego, że są dziedzicami tradycji wcześniejszej, szli dzień po rocznicy stracenia na stokach Cytadeli premiera Polski powstańczej Romualda Traugutta. Kult powstania styczniowego był świadomie utrzymywanym elementem wychowywania tej młodzieży, dbał o to komendant Józef Piłsudski. Kolejna data to nasze fantastyczne zwycięstwo z roku 1920 – nad tymi samymi Moskalami, z którymi tłukliśmy się w latach 1768, 1794, 1830, 1863 czy 1914–1916.