Czas na ekspiację

Najdłuższa wojna nowoczesnej Polski wybuchła w kilka dni po katastrofie smoleńskiej, w chwili, gdy naród pogrążył się w refleksji i żałobie. Detonatorem konfliktu okazał się pochówek na Wawelu, choć podejrzewam, że każdy pretekst byłby dobry dla wybuchu antypolskich emocji. 

Po latach widać, że wykonana polskimi rękami i ustami operacja została zaplanowana w Moskwie. Za bardzo przypomina inne przedsięwzięcie, do którego doszło 80 lat wcześniej – Katyń. Podobnie w Smoleńsku prawdę starano się zakłamywać od samego początku, powtarzając rosyjskie dyrdymały o niewykwalifikowanych pilotach i prezydencie zmuszającym samolot do lądowania. Oddanie śledztwa Rosjanom praktycznie oznaczało kapitulację prawdy przed siłą. Istotą każdego procesu poszlakowego jest motyw i możliwość dokonania zbrodni. Możliwości, poczynając od remontu w Samarze, było aż nadto. A motyw? Po wiecu w Tbilisi, a następnie po spotkaniu na Westerplatte z udziałem Merkel, Putina i Tuska, było dla