Wielki Głód – rozkaz: zlikwidować problem ukraiński. Działania Rosji nie zmieniają się ani trochę

Wielki Głód – ludobójstwo, którego dopuścili się Sowieci na Ukrainie w latach 1932–1933 – to z jednej strony historia, w której widać przerażające oblicze komunizmu i Józefa Stalina, a z drugiej strony dowód na to, jak bardzo aspirująca do niezależności Ukraina stawała Rosjanom ością w gardle. Albo spacyfikowana i podporządkowana, nawet kosztem milionów mordowanych i torturowanych ludzi, albo lgnąca w stronę Polski i Zachodu – tak uważał w latach 30. Stalin. Podobnie myśli dzisiaj Putin.

Krótki niezależny byt Ukrainy (1917–1921) pamiętany był potem długo przez Ukraińców – nie tylko z powodu walk z bolszewikami pragnącymi utworzyć Republikę Rad, lecz także z pierwszymi falami głodu wywołanymi przez leninowskich wysłanników w latach 1921–1923.

Rozkułaczanie i kolektywizacja

Kiedy Nowa Polityka Gospodarcza w bolszewickiej Rosji zawiodła, doszło (w latach 1927–1929) do kolejnego kryzysu związanego z olbrzymimi niedoborami