Protesty pro!

„Odwaga potaniała, rozum zdrożał” – stwierdził dawno temu zapomniany dziś krytyk literacki Artur Sandauer, szydząc z kolegów pisarzy, domagających się z początkiem 1957 roku demokratycznych zmian i wolności w PRL-u.

Bon mot był głęboko fałszywy – odwaga w totalitaryzmie nigdy nie taniała, zawsze obciążona była ryzykiem represji, o czym dotkliwie przekonał się satyryk Janusz Szpotański, na którego procesie wspomniany Sandauer występował po stronie oskarżenia. Czasy jednak się zmieniły i dziś powiedzonko pasuje jak ulał do coraz częstszych demonstracyjnych gestów pojawiających się na Zachodzie. Klękanie na meczach czy noszenie tęczowych opasek nie jest przecież żadną odwagą ani żadnym protestem. To akt konformizmu, głupoty, czasem tchórzostwa, sprawiający, że wolny ongiś świat coraz szybciej zmierza w stronę Korei Północnej. Dawno, dawno temu można było kibicować sufrażystkom, trzymać kciuki za pastora Kinga walczącego z dyskryminacją rasowa czy współczuć