Kronika nieoczywistej polskości. Biografia Jarosława Marka Rymkiewicza

Jeśli naprawdę wierzymy, że nasza kultura mimo wszystko nie ugrzęzła na płyciznach współczesności, „Rymkiewicz. Genealogia” Joanny Lichockiej to książka, która powinna głośno wybrzmieć. 

Czytam „Rymkiewicza” Lichockiej jak kronikę nieoczywistej polskości. Dla jednych jest ona dziś czymś wstydliwym, co nie dorosło do zachodnioeuropejskich wzorców i powinno poddać się dyscyplinie nowolewicowej modernizacji. Inni chcieliby polskości dziwnie homogenicznej: wyobrażonego kraju dla arcy-Polaków, w którym nie ma miejsca na polifoniczność, splątane korzenie, zgładzone cmentarze, kamienice, dworki, wiejskie obejścia. Prawdziwa Polska jest jednak w tym, co przyciągało tu Niemców, Rosjan, Holendrów, Tatarów, Żydów; w tym, co do czasu pisało się szwabachą i cyrylicą – a także w modlitwie prawosławnych, luteranów, katolików, w wzywaniu Proroka. Prawdziwa Polska (I Rzeczpospolita, a później Polska podziemna, nadziemna i ta wcielona po 1918 roku w krótką niepodległość)