Komunizacja Partii Demokratycznej

Od burmistrza Nowego Jorku Zohrana Mamdaniego po wciąż wschodzącą gwiazdę Alexandrię Ocasio-Cortez. Od postulatów otwartych granic i likwidacji policji po „solidarność” z Palestyną, komunistyczną Kubą i reżimem ajatollahów. Od obwiniania Ameryki o wszystkie nieszczęścia świata po marzenia o rewolucji i lekturę Marksa. Twarz Partii Demokratycznej staje się coraz bardziej radykalna. 

Przez moment można było mieć wrażenie, że Partia Demokratyczna wyciągnie wnioski z porażki Kamali Harris w 2024 roku. Publicyści „New York Timesa” czy „The Economist”, a także wielu doświadczonych polityków, nawoływali do powrotu do centrum. Odrzucić największe szaleństwa woke, ruchu Black Lives Matter czy postulatów transpłciowości. Zająć się na poważnie troskami zwykłych Amerykanów, jak imigracja czy bezpieczeństwo. Jednak ten moment bardzo szybko minął. Na amerykańskich uniwersytetach w najlepsze trwa „intifada”, a zwycięstwo Zohrana Mamdaniego w wyborach w Nowym Jorku tylko napędziło proces